ചേരാനല്ലൂർ വാഹനാപകടം: കോടതി പ്രതിക്കൊപ്പം നിന്നോ?; നിയമം പറയുന്നതെന്ത് ?

ചേരാനല്ലൂർ വാഹനാപകടക്കേസിൽ 17 വയസ്സുകാരന് അനുവദിച്ച ജാമ്യം റദ്ദാക്കണമെന്ന ആവശ്യവുമായി പൊലീസും മരിച്ച ജയബാലകൃഷ്ണന്റെ കുടുംബവും കോടതിയെ സമീപിച്ചെങ്കിലും ആവശ്യം തള്ളപ്പെട്ടു. അന്വേഷണസംഘത്തിന്റെ നടപടികളിൽ ഗുരുതരമായ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ കോടതി പൊലീസിനെ രൂക്ഷമായി വിമർശിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ കോടതിയുടെ നിലപാട് പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് വിരുദ്ധമായതോടെ വലിയ ചർച്ചകൾക്കാണ് വഴിതുറന്നിരിക്കുന്നത്. ഒരാളുടെ മരണത്തിന് കാരണമായ അപകടത്തിൽ പ്രതിസ്ഥാനത്തുള്ളത് 17 വയസ്സുകാരനാണ് എന്നിരിക്കെ, അയാൾക്ക് നിയമപരമായ പരിരക്ഷ നൽകുന്നത് നീതിയാണോ എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം. കോടതി പ്രതിക്കൊപ്പം നിന്നോ, അതോ നിയമം അനുശാസിക്കുന്ന നടപടിക്രമങ്ങൾ മാത്രമാണോ ഉറപ്പാക്കിയത്?

ഈ കേസിനെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കേണ്ടത് കോടതി പരിഗണിച്ചത് അപകടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം ആരുടെ മേലാണ് എന്ന അന്തിമ ചോദ്യമല്ല എന്നതാണ്. കുട്ടിക്കെതിരെ സ്വീകരിച്ച അന്വേഷണ നടപടികൾ നിയമപരമായിരുന്നോ, ജാമ്യം റദ്ദാക്കാൻ ആവശ്യമായ കാരണങ്ങളുണ്ടോ എന്നതായിരുന്നു കോടതിയുടെ പ്രധാന പരിഗണന. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജാമ്യം റദ്ദാക്കണമെന്ന ആവശ്യം തള്ളിയതിനെ പ്രതി കുറ്റവിമുക്തനായി എന്ന അർഥത്തിൽ വ്യാഖ്യാനിക്കാനാവില്ല. അപകടത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അന്വേഷണം തുടരുകയും കുറ്റം തെളിയിക്കപ്പെടുന്ന പക്ഷം നിയമപ്രകാരമുള്ള നടപടികൾ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടതുണ്ട്.

ഈ കേസിലെ പ്രധാന നിയമം 2015-ലെ ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് (കുട്ടികളുടെ സംരക്ഷണവും പരിചരണവും) നിയമമാണ്. 18 വയസ്സ് പൂർത്തിയാകാത്ത എല്ലാവരെയും ഈ നിയമം കുട്ടികളായാണ് പരിഗണിക്കുന്നത്. അവർ ഗുരുതരമായ കുറ്റം ചെയ്തുവെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെട്ടാലും മുതിർന്ന പ്രതികൾക്ക് ബാധകമായ നടപടിക്രമങ്ങൾ അതേപടി സ്വീകരിക്കാനാവില്ല. കുട്ടിയുടെ പ്രായം, മാനസിക വളർച്ച, സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം, കുറ്റത്തിന്റെ സ്വഭാവം എന്നിവ പരിഗണിച്ചുള്ള പ്രത്യേക നിയമസംവിധാനമാണ് നിലവിലുള്ളത്. കുട്ടിയെ ശിക്ഷയിൽനിന്ന് ഒഴിവാക്കുകയല്ല, മറിച്ച് പ്രായത്തിനും സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അനുയോജ്യമായ രീതിയിൽ ഉത്തരവാദിത്വം നിശ്ചയിക്കുകയാണ് നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം.

ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമത്തിലെ 12-ാം വകുപ്പാണ് കുട്ടികൾക്ക് ജാമ്യം അനുവദിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വ്യവസ്ഥകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. സാധാരണ ക്രിമിനൽ കേസുകളിൽ ജാമ്യം നൽകണമോ വേണ്ടയോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ കുറ്റത്തിന്റെ ഗൗരവം, പ്രതി ഒളിവിൽ പോകാനുള്ള സാധ്യത, തെളിവുകൾ നശിപ്പിക്കാനുള്ള സാധ്യത തുടങ്ങിയവ പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ കുട്ടികളുടെ കാര്യത്തിൽ ജാമ്യം അനുവദിക്കുകയാണ് പൊതുനിയമം. കുട്ടിയെ വിട്ടയക്കുന്നത് അറിയപ്പെടുന്ന കുറ്റവാളികളുമായി ബന്ധപ്പെടാൻ ഇടയാക്കുമെന്നോ കുട്ടി ധാർമികമോ ശാരീരികമോ മാനസികമോ ആയ അപകടത്തിൽപ്പെടുമെന്നോ അല്ലെങ്കിൽ ജാമ്യം നൽകുന്നത് നീതിയുടെ ലക്ഷ്യത്തെ പരാജയപ്പെടുത്തുമെന്നോ ന്യായമായ കാരണങ്ങളോടെ ബോധ്യപ്പെട്ടാൽ മാത്രമേ ജാമ്യം നിഷേധിക്കാനാകൂ. ഈ സാഹചര്യങ്ങൾ തെളിയിക്കേണ്ട ബാധ്യത അന്വേഷണസംഘത്തിനും പ്രോസിക്യൂഷനുമുണ്ട്.

ചേരാനല്ലൂർ കേസിൽ അപകടത്തിന്റെ ഗൗരവവും ഒരാൾ മരിച്ചുവെന്ന വസ്തുതയും മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ജാമ്യം റദ്ദാക്കാനാവില്ലെന്ന നിലപാടാണ് കോടതി സ്വീകരിച്ചത്. കുട്ടിയെ വിട്ടയച്ചാൽ അന്വേഷണം തടസ്സപ്പെടുമെന്നോ സാക്ഷികളെ സ്വാധീനിക്കുമെന്നോ തെളിവുകൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടുമെന്നോ തെളിയിക്കുന്ന മതിയായ വസ്തുതകൾ ഹാജരാക്കാൻ ഹർജിക്കാർക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലെന്നാണ് കോടതിയുടെ വിലയിരുത്തൽ. അതുകൊണ്ടാണ് ജാമ്യം റദ്ദാക്കണമെന്ന ആവശ്യത്തിൽ കോടതി അനുകൂല നിലപാട് സ്വീകരിക്കാതിരുന്നത്. പൊതുജനരോഷം എത്ര ശക്തമാണെങ്കിലും അതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം ഒരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കാനാവില്ലെന്നതാണ് ഈ നിലപാടിന്റെ നിയമപരമായ അടിസ്ഥാനം.

എന്നാൽ ഈ കേസിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചർച്ചയായത് കുട്ടിക്കെതിരെ പൊലീസ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത എഫ്ഐആറാണ്. ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമത്തിലെ ചട്ടങ്ങൾ പ്രകാരം കുട്ടികൾക്കെതിരായ കേസുകളിൽ സാധാരണ പൊലീസ് നടപടിക്രമങ്ങൾ അതേപടി പിന്തുടരാൻ കഴിയില്ല. ഹീനമായ കുറ്റങ്ങൾ ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യത്തിലാണ് കുട്ടിക്കെതിരെ എഫ്ഐആർ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യാൻ വ്യവസ്ഥയുള്ളത്. മറ്റ് കുറ്റങ്ങളിൽ വിവരങ്ങൾ ജനറൽ ഡയറിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തി നിയമം നിർദേശിക്കുന്ന പ്രത്യേക നടപടിക്രമങ്ങളിലൂടെ അന്വേഷണം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുകയാണ് വേണ്ടത്. അതിനാൽ കുട്ടിക്കെതിരെ എഫ്ഐആർ രജിസ്റ്റർ ചെയ്യരുതെന്ന വ്യവസ്ഥ അന്വേഷണം നടത്തരുതെന്നോ അപകടത്തിന്റെ യഥാർഥ വസ്തുതകൾ കണ്ടെത്തരുതെന്നോ അർഥമാക്കുന്നില്ല.

ഇവിടെയാണ് ഭാരതീയ ന്യായ സംഹിതയിലെ 105-ാം വകുപ്പും 106-ാം വകുപ്പും പ്രസക്തമാകുന്നത്. അശ്രദ്ധമൂലം മരണം സംഭവിപ്പിക്കുന്ന കുറ്റമാണ് 106-ാം വകുപ്പ് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത്. കൊലപാതകമല്ലാത്ത നരഹത്യയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ് 105-ാം വകുപ്പ്. മരണത്തിന് കാരണമാകുന്ന പ്രവൃത്തി മരണത്തിനുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയോ മരണത്തിന് ഇടയാക്കാവുന്ന ഗുരുതരമായ പരിക്കേൽപ്പിക്കാനുള്ള ഉദ്ദേശ്യത്തോടെയോ ചെയ്തതാണോ, അല്ലെങ്കിൽ അത്തരം പ്രവൃത്തി മരണത്തിന് ഇടയാക്കാമെന്ന അറിവോടെയാണോ ചെയ്തത് എന്നതനുസരിച്ചാണ് 105-ാം വകുപ്പിന്റെ വ്യവസ്ഥകൾ ബാധകമാകുന്നത്. അതിനാൽ അമിതവേഗത്തിലോ അശ്രദ്ധമായോ വാഹനം ഓടിച്ചു എന്ന ആരോപണം മാത്രം 105-ാം വകുപ്പ് ചുമത്താൻ മതിയാകില്ല. കുറ്റത്തിന്റെ സ്വഭാവവും നിയമം നിർദേശിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളും തെളിയിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമത്തിലെ 2(33)-ാം വകുപ്പ് അനുസരിച്ച് കുറഞ്ഞത് ഏഴ് വർഷമെങ്കിലും തടവുശിക്ഷ നിർബന്ധമായും ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റങ്ങളെയാണ് ഹീനമായ കുറ്റങ്ങളായി നിർവചിക്കുന്നത്. ഒരു കുറ്റത്തിന് പരമാവധി ഏഴ് വർഷത്തിലധികം തടവുശിക്ഷ ലഭിക്കാമെന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം അത് ഹീനമായ കുറ്റമായി മാറില്ല. കുറഞ്ഞത് ഏഴ് വർഷത്തെ തടവ് നിർബന്ധമാക്കുന്ന വ്യവസ്ഥയും ഉണ്ടായിരിക്കണം. ചേരാനല്ലൂർ കേസിൽ ആരോപിക്കപ്പെട്ട കുറ്റത്തിന്റെ ശിക്ഷാവ്യവസ്ഥ പരിശോധിച്ചാണ് ഹീനമായ കുറ്റമെന്ന വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്താനാവില്ലെന്ന നിലപാട് കോടതി സ്വീകരിച്ചത്.

ഇക്കാര്യത്തിൽ സുപ്രീംകോടതിയുടെ ഷിൽപ മിത്തൽ വേഴ്‌സസ് സ്റ്റേറ്റ് ഓഫ് എൻസിടി ഓഫ് ഡൽഹി എന്ന 2020-ലെ വിധി ഏറെ പ്രധാനമാണ്. ഏഴ് വർഷത്തിലധികം പരമാവധി ശിക്ഷ ലഭിക്കാവുന്ന കുറ്റങ്ങളെല്ലാം ഹീനമായ കുറ്റങ്ങളായി കണക്കാക്കാനാവില്ലെന്ന് സുപ്രീംകോടതി വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. കുറഞ്ഞത് ഏഴ് വർഷത്തെ തടവുശിക്ഷ നിർബന്ധമാക്കുന്ന വ്യവസ്ഥയില്ലെങ്കിൽ അത്തരം കുറ്റങ്ങളെ ഹീനമായ കുറ്റങ്ങളുടെ വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്താനാവില്ലെന്നായിരുന്നു വിധിയുടെ സാരം. ചേരാനല്ലൂർ കേസിലെ നിയമവ്യാഖ്യാനത്തിലും ഈ സുപ്രീംകോടതി വിധി നിർണായകമാണ്.

16 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ കുട്ടികൾ ഗുരുതരമായ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിൽ പ്രതികളാകുമ്പോൾ അവരെ മുതിർന്നവരെപ്പോലെ വിചാരണ ചെയ്യാൻ നിയമത്തിൽ വ്യവസ്ഥയുണ്ടെന്ന വാദവും ഈ കേസിൽ ഉയരുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ 16 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞു എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു കുട്ടിയെ മുതിർന്നയാളായി വിചാരണ ചെയ്യാനാവില്ല. കുറ്റം ഹീനമായ കുറ്റമായിരിക്കണം. അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് ബോർഡ് കുട്ടിയുടെ മാനസികവും ശാരീരികവുമായ ശേഷി, കുറ്റത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ്, കുറ്റം നടന്ന സാഹചര്യം എന്നിവ പരിശോധിച്ചാണ് പ്രാഥമിക വിലയിരുത്തൽ നടത്തേണ്ടത്. അതിനുശേഷം മാത്രമേ കേസ് കുട്ടികളുടെ കോടതിയിലേക്ക് മാറ്റണമോ എന്ന കാര്യത്തിൽ തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയൂ. അതിനാൽ 17 വയസ്സുകാരനാണ് പ്രതി എന്നത് മാത്രം മുതിർന്നവരെപ്പോലെ വിചാരണ നടത്താനുള്ള നിയമപരമായ കാരണമല്ല.

കേസിൽ അന്വേഷണസംഘത്തിനെതിരെ കോടതി ഉന്നയിച്ച വിമർശനങ്ങളും ഏറെ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. കുട്ടിക്കെതിരെ എഫ്ഐആർ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തതിന്റെ നിയമപരമായ അടിസ്ഥാനം കോടതി ചോദ്യം ചെയ്തു. ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമം നിർദേശിക്കുന്ന സാമൂഹിക പശ്ചാത്തല റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കാത്തതും കോടതി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. കുട്ടിയുടെ കുടുംബസാഹചര്യം, സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലം, പെരുമാറ്റം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ വിലയിരുത്താൻ ഈ റിപ്പോർട്ട് പ്രധാനമാണ്. അന്വേഷണത്തിൽ അത് തയ്യാറാക്കാതിരുന്നത് നിയമപരമായ നടപടിക്രമങ്ങളുടെ വീഴ്ചയായാണ് കോടതി കണ്ടത്.

ആദ്യം രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത കേസിൽ പിന്നീട് കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള വകുപ്പായ 105 ഉൾപ്പെടുത്തിയതും കോടതി പരിശോധിച്ചു. സമാനമായ വാഹനാപകടക്കേസുകളിൽ പ്രായപൂർത്തിയാകാത്തവർ പ്രതികളായപ്പോൾ ഈ വകുപ്പ് ചുമത്തിയിട്ടുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥനോട് കോടതി ചോദിച്ചു. എറണാകുളം ജില്ലയിൽ സമാനമായ ഒൻപത് കേസുകൾ ഹാജരാക്കിയെങ്കിലും അവയിലൊന്നിലും 105-ാം വകുപ്പ് ചുമത്തിയിരുന്നില്ലെന്നാണ് കോടതിയുടെ നിരീക്ഷണം. ഈ കേസിൽ മാത്രം വ്യത്യസ്തമായ വകുപ്പ് പ്രയോഗിച്ചതിന്റെ കാരണം എന്താണെന്ന ചോദ്യം ഇതോടെ ഉയർന്നു. എഫ്ഐആർ പലതവണ തിരുത്തിയതും അപ്പീൽ സമർപ്പിക്കുന്നതിൽ ഉണ്ടായ നടപടിക്രമത്തിലെ പിഴവുകളും കോടതി വിമർശനവിധേയമാക്കി. ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമത്തിലെ വ്യവസ്ഥകൾ പാലിക്കാതെ മുന്നോട്ടുപോയ അന്വേഷണരീതിയെയാണ് കോടതി ചോദ്യം ചെയ്തത്.

ഈ കേസിൽ കുട്ടിയുടെ പിതാവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും പ്രത്യേകം പരിശോധിക്കേണ്ടതാണ്. മോട്ടോർ വാഹന നിയമത്തിലെ 199A വകുപ്പ് പ്രകാരം പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത കുട്ടി വാഹനം ഓടിച്ച് നിയമലംഘനം നടത്തിയാൽ രക്ഷിതാവിനോ വാഹനത്തിന്റെ ഉടമയ്ക്കോ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടാകാം. മൂന്ന് വർഷം വരെ തടവും 25,000 രൂപ പിഴയും ഈ നിയമത്തിൽ വ്യവസ്ഥ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. വാഹനം 12 മാസത്തേക്ക് രജിസ്ട്രേഷൻ റദ്ദാക്കാനും കുട്ടിക്ക് 25 വയസ്സ് തികയുന്നതുവരെ ഡ്രൈവിങ് ലൈസൻസ് അനുവദിക്കാതിരിക്കാനും വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. കുട്ടി വാഹനം ഉപയോഗിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലായിരുന്നുവെന്നും അത് തടയാൻ ആവശ്യമായ ജാഗ്രത പുലർത്തിയിരുന്നുവെന്നും രക്ഷിതാവിന് തെളിയിക്കാനായാൽ നിയമത്തിൽ പ്രതിരോധവ്യവസ്ഥയുമുണ്ട്. അതിനാൽ കുട്ടിക്കെതിരായ നടപടിയും വാഹനത്തിന്റെ ഉടമയായ പിതാവിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വവും വെവ്വേറെ പരിശോധിക്കേണ്ട വിഷയങ്ങളാണ്.

കുട്ടിയുടെ പേര്, ചിത്രം, തിരിച്ചറിയാൻ സഹായിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ എന്നിവ പ്രസിദ്ധീകരിക്കുന്നതിനും നിയമപരമായ നിയന്ത്രണങ്ങളുണ്ട്. ജുവനൈൽ ജസ്റ്റിസ് നിയമത്തിലെ 74-ാം വകുപ്പ് പ്രകാരം കുട്ടിയുടെ വ്യക്തിത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന വിവരങ്ങൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ പാടില്ല. ഇത് കുട്ടിക്ക് കുറ്റം ചെയ്താലും ശിക്ഷയിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള അവകാശം നൽകുന്നതല്ല. വിചാരണയ്ക്ക് മുമ്പുതന്നെ കുട്ടിയെ സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ കുറ്റവാളിയായി മുദ്രകുത്തുന്നത് തടയുകയും ഭാവിജീവിതത്തിന് തിരിച്ചെടുക്കാനാവാത്ത ആഘാതമുണ്ടാകാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ് ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ ലക്ഷ്യം.

എന്നാൽ നിയമപരമായ ഈ പരിരക്ഷകളെല്ലാം നിലനിൽക്കുമ്പോഴും മരിച്ച ജയബാലകൃഷ്ണന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ നീതിക്കായുള്ള പോരാട്ടം അവഗണിക്കാനാവില്ല. കുടുംബത്തിന്റെ അത്താണിയായിരുന്ന ഒരാളുടെ മരണം ഒരു ജാമ്യ ഉത്തരവിലൂടെ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്ന പ്രശ്നമല്ല. അപകടം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു, വാഹനം എത്ര വേഗത്തിലായിരുന്നു, ഡ്രൈവിങ്ങിൽ അശ്രദ്ധയുണ്ടായിരുന്നോ, അപകടം ഒഴിവാക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നോ, വാഹനത്തിന്റെ ഉപയോഗത്തിൽ രക്ഷിതാവിന് ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ടോ തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളിൽ സമഗ്രമായ അന്വേഷണം നടക്കണം. ജാമ്യം അനുവദിച്ചുവെന്നത് അന്വേഷണത്തിന്റെ അവസാനമല്ല. കുറ്റം തെളിയിക്കപ്പെടുന്ന പക്ഷം നിയമപ്രകാരമുള്ള തുടർനടപടികൾ സ്വീകരിക്കാനുള്ള ബാധ്യത അന്വേഷണസംഘത്തിനുണ്ട്.

ഈ കേസിൽ കോടതി സ്വീകരിച്ച നിലപാടിനെ സമൂഹം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിന് പിന്നിൽ വൈകാരികമായ കാരണങ്ങളുണ്ട്. ഒരാൾ മരിക്കുകയും അതിന് കാരണമായെന്ന് ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന കുട്ടിക്ക് ജാമ്യം ലഭിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അത് നീതിനിഷേധമായി തോന്നാം. പ്രത്യേകിച്ച് വിലകൂടിയ വാഹനം, സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ സ്വാധീനം, പിതാവിന്റെ ഔദ്യോഗിക പദവി തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ചർച്ചയാകുമ്പോൾ പൊതുജനങ്ങളുടെ സംശയം വർധിക്കുകയും ചെയ്യും. എന്നാൽ സ്വാധീനമുള്ള കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ടയാളാണ് പ്രതി എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ജാമ്യം നിഷേധിക്കാനാവില്ല. അതുപോലെ സ്വാധീനം ഉപയോഗിച്ച് അന്വേഷണം അട്ടിമറിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിനെക്കുറിച്ച് സ്വതന്ത്രവും സുതാര്യവുമായ അന്വേഷണം വേണം.

ഈ കേസിൽ കോടതിയുടെ നിലപാടിനെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ ഒരുപോലെ പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നിയമം അനുശാസിക്കുന്ന നടപടിക്രമങ്ങൾ പാലിക്കാതെ അന്വേഷണം നടത്തിയാൽ കുറ്റം തെളിയിക്കാനുള്ള ശ്രമം തന്നെ ദുർബലമാകും. അതേസമയം നിയമത്തിലെ പരിരക്ഷകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി മരിച്ചയാളുടെ കുടുംബത്തിന് നീതി ലഭിക്കാനുള്ള ശ്രമം അവസാനിക്കാനും പാടില്ല. കുട്ടിയുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം എന്നതുപോലെ തന്നെ ഇരയുടെ കുടുംബത്തിനും നീതി ലഭിക്കണം എന്നത് നിയമവാഴ്ചയുടെ അടിസ്ഥാന തത്വമാണ്.

ചേരാനല്ലൂർ കേസിലെ കോടതി ഉത്തരവ് പ്രതി നിരപരാധിയാണെന്ന പ്രഖ്യാപനമല്ല. അന്വേഷണസംഘം സ്വീകരിച്ച നടപടികൾ നിയമപരമായിരുന്നോ, ജാമ്യം റദ്ദാക്കാൻ ആവശ്യമായ കാരണങ്ങൾ തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്നതിലാണ് കോടതിയുടെ തീരുമാനം. അതിനാൽ കോടതി പ്രതിക്കൊപ്പം നിന്നുവെന്ന ഒറ്റവാചകത്തിൽ ഈ വിധിയെ വിലയിരുത്തുന്നത് ശരിയാകില്ല. അതേസമയം അന്വേഷണത്തിലെ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ കോടതി പൊലീസിനോട് ഉന്നയിച്ച ചോദ്യങ്ങൾ അതീവ ഗൗരവത്തോടെ കാണേണ്ടതുണ്ട്.

അവസാനം അവശേഷിക്കുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്. നിയമം കുട്ടിക്ക് നൽകുന്ന പരിരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനൊപ്പം അപകടത്തിൽ ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ട ജയബാലകൃഷ്ണന്റെ കുടുംബത്തിന് നീതി ലഭ്യമാക്കാൻ അന്വേഷണസംവിധാനത്തിന് കഴിയുമോ? നിയമത്തിന്റെ പഴുതുകളോ അന്വേഷണത്തിലെ വീഴ്ചകളോ കാരണം യഥാർഥ ഉത്തരവാദിത്വം നിർണയിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകരുത്. കോടതിയുടെ ഉത്തരവിനപ്പുറം ഈ കേസിൽ സമൂഹം കാത്തിരിക്കുന്നത് സത്യസന്ധമായ അന്വേഷണവും കുറ്റം തെളിയിക്കപ്പെടുന്ന പക്ഷം നിയമപ്രകാരമുള്ള ശിക്ഷയും തന്നെയാണ്.