E mail

    Password

    Forgot your password ?

    OR
    ×
  • Sign Out

Last Updated Thursday February 23 2017 06:16 AM IST

Facebook
Twitter
Google Plus
Youtube

More in Spotlight

മാലാഖയുടെ മുഖമുള്ള അമ്മ

Your form is submitted successfully.

Recipient's Mail:*

( For more than one recipient, type addresses seperated by comma )

Your Name:*

Your E-mail ID:*

Your Comment:

Enter the letters from image :

with-specialschool-kids ‘ദീപ്തി സ്കൂൾ പിറക്കാൻ കാരണം എന്റെ മകൻ ജ്യോതിഷാണ്.’’ സൂസൻ പറയുന്നു. ഫൊട്ടോ ; ശ്രീകാന്ത് കളരിയ്ക്കൽ
Text Size
Your form is submitted successfully.

Recipient's Mail:*

( For more than one recipient, type addresses seperated by comma )

Your Name:*

Your E-mail ID:*

Your Comment:

Enter the letters from image :

Your Rating:

സെറിബ്രൽ പാൾസി ബാധിച്ച മകന്റെ പിറവി ഡോ. സൂസന്റെ ജീവിതത്തെ വഴിമാറ്റി വിട്ടു. അങ്ങനെ സൂസൻ ‘ദീപ്തി സ്പെഷൽ സ്കൂളി’ലൂെട 150 കുട്ടികളുടെ അമ്മയായി.. 

ദീപ്തി സ്പെഷൽ സ്കൂളിെല ഒരു ഉച്ചനേരം. 11 വയസ്സുള്ള ഉണ്ണിക്കണ്ണന് േചാറു വാരിക്കൊടുത്തുെകാണ്ട് അമ്മ റിജി തുളസീധരൻ അരികത്തുണ്ട്. സ്കൂളിൽ വരാൻ തുടങ്ങിയതിൽ പിന്നെ തന്റെ മകനാകെ സന്തോഷത്തിലാണെന്നു റിജി. ഇരട്ടക്കുട്ടികളായ, 10 വയസ്സുള്ള ആതിരയെയും ആദിത്യനെയും ചേർത്തു പിടിച്ചു നിൽക്കുന്നു അമ്മ സജിത. ഇപ്പോൾ തന്റെ കുട്ടികൾക്കു പാട്ടു പാടാനറിയാം; അവർ പതുക്കെ നടക്കാൻ പഠിച്ചു. 16 വയസ്സുകാരൻ ജേക്കബ് മോൻ സംസാരിക്കാനും ഗുഡ്മോണിങ് പറയാനും തുടങ്ങിയതിന്റെ ആഹ്ലാദം തുടിക്കുന്നു അമ്മ നീനയുെട മുഖത്ത്. തിരുവല്ലയിൽ വീടുള്ള നീന, മോനെ സ്കൂളിൽ വിടാൻ അടൂരിൽ വാടക വീടെടുത്തു താമസിക്കുകയാണ്. 10 വയസ്സുള്ള ശ്രീക്കുട്ടിക്ക് എപ്പോഴും അമ്മ ശാന്തയുടെ മടിയിലിരിക്കണം. പക്ഷേ, ശാന്തയുടെ മുഖത്ത് തെളിച്ചമുണ്ട്. കാരണം ഇവിടെ വന്നതിൽ പിന്നെ മോൾക്ക് നല്ല മാറ്റമുണ്ട്. അവൾ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി! 

അടൂർ മണക്കാലയിലെ ‘ദീപ്തി’ സ്കൂളിലേക്കു കടന്നു വരുമ്പോൾ കാണുന്ന സന്തോഷത്തിന്റെ കാഴ്ചകൾ ഇതെല്ലാമാണ്. ഒരു സാധാരണ സ്കൂളിലെ പതിവ് ആരവങ്ങളല്ല ഇവിടെ. കാരണം, ഇതൊരു സ്പെഷൽ സ്കൂളാണ്. ദീപ്തി സ്പെഷൽ സ്കൂൾ ആൻഡ് റീഹാബിലിറ്റേഷൻ സെന്റർ. സെറിബ്രൽ പാൾസി,       ഒാട്ടിസം, ഡൗൺസ് സിൻഡ്രം, മെന്റൽ റിട്ടാർഡേഷൻ തുടങ്ങിയ പലതരം ജന്മവൈകല്യങ്ങൾ ബാധിച്ച കുട്ടികളാണിവിെട പഠിക്കുന്നത്. ദീപ്തിയെന്ന സ്പെഷൽ സ്കൂൾ തങ്ങളുെട ജീവിതത്തിലും വെളിച്ചം പകരുകയാണെന്ന് ഈ അമ്മമാർ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. 

‘‘ദീപ്തിയിൽ വന്ന േശഷമാണ് ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.’’ ഒരു അമ്മ പറഞ്ഞു. ഈ അമ്മമാരുെട വാക്കുകൾ കേട്ട് സന്തോഷത്താൽ നിറയുന്ന കണ്ണുകളോടെ ഒരാൾ അരികിൽ നിൽപ്പുണ്ട്. ഡോ. സൂസൻ. ‘ദീപ്തി സ്കൂളി’ന്റെ സ്ഥാപകയും മേധാവിയും. ഒാരോ അമ്മമാരുെടയും ഉള്ളിെല സങ്കടങ്ങൾ ഡോ. സൂസന് പറയാെതയറിയാം. കാരണം, സൂസനും അതേ ദുഖം അനുഭവിച്ചതാണ്. 

ജ്യോതിഷ് മോന്റെ ജനനം വഴിത്തിരിവായി

susan-family

‘‘ദീപ്തി സ്കൂൾ പിറക്കാൻ കാരണം എന്റെ മകൻ ജ്യോതിഷാണ്.’’ സൂസൻ പറയുന്നു. ‘‘13 വർഷം മുമ്പ്, മകന് െസറിബ്രൽ പാൾസിയാണെന്ന് അറിഞ്ഞ നിമിഷം ഞാനും ഭർത്താവും തളർന്നു പോയി. പിന്നീട് ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു, ഇതൊരു ദൈവനിയോഗമാണെന്ന്. ഇതുപോലെ ജന്മവൈകല്യമുള്ള കുട്ടികളുള്ള മറ്റ് അമ്മമാരുെട സങ്കടം മായ്ക്കാനെന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന് തോന്നി. അങ്ങനെയാണ് മകന്റെ പേരിൽ ഈ സ്കൂൾ തുടങ്ങിയത്. ജ്യോതിഷ് എന്നാൽ വെളിച്ചമാണ്. വെളിച്ചത്തിന്റെ മറ്റൊരു പേരാണല്ലോ ദീപ്തി. മക്കൾ ജന്മവൈകല്യത്തോടെ പിറക്കുമ്പോൾ ഏതൊരു അച്ഛനമ്മമാരുെടയും ജീവിതം ഇരുട്ടിലാഴും. അവരുെട ജീവിതത്തിൽ ഇത്തിരി െവട്ടം പകരാനാണ് ഞങ്ങളുടെ ശ്രമം.’’ 

ഡോ. സൂസനു പിന്തുണയേകി ഭർത്താവ് മാത്യു സി. വർഗീസും ഒപ്പമുണ്ട്. അടൂരിൽ മണക്കാല ഫെയ്ത്ത് തിയോളജിക്കൽ സെമിനാരിയിലെ അധ്യാപകരാണ് ഇരുവരും. സൂസന്റെ പിതാവ് ടി. ജി. കോശി. മാതാവ് പരേതയായ മറിയാമ്മ. അടൂരിലെ ‘ശാലോം’ വീട്ടിൽ ഏതൊരു സാധാരണ വീട്ടമ്മയുെടയും പോലെയായിരുന്നു സൂസന്റെയും ജീവിതം. നാലാമത്തെ മകനായി ജ്യോതിഷ് ജനിക്കും വരെ. ഡോ. സൂസൻ ഒാർക്കുന്നു. 

‘‘മോന്റെ ജനനത്തിനു മുമ്പേ സ്വപ്നത്തിൽ എനിക്കൊരു വെളിപാട് പോലെ തോന്നിയിരുന്നു. മോനെ ഗർഭിണിയാകുന്നതിന് കുറച്ച് നാൾ മുമ്പ് പ്രാർഥനാ സമയത്ത് ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം എന്റെ കാതിൽ കേൾക്കും പോെല തോന്നി. ‘അടുത്ത വർഷം നിനക്കൊരു കുഞ്ഞു പിറക്കും, ആ കുഞ്ഞിനെ കുറിച്ച് എനിക്കു പദ്ധതികളുണ്ട്...’ എന്നായിരുന്നു ആ ശബ്ദം. 

2003 മെയ് ഒമ്പതിനാണ് ജ്യോതിഷ് മോൻ പിറന്നത്. മാസം തികയാതെയാണ് പ്രസവിച്ചത്. ജനന സമയത്ത് കുറേ സങ്കീർണ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടായി. എങ്കിലുമവനെ അദ്ഭുതകരമായി തിരികെ കിട്ടി. 

പക്ഷേ, സാധാരണ പോലുള്ള വളർച്ചയും വികാസവും അവനു കുറവായിരുന്നു. കമഴ്ന്നു വീഴാൻ താമസം, തല ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുന്നില്ല. ഡോക്ടറെ കാണിച്ചപ്പോൾ പറഞ്ഞത് മാസം തികയാെത ജനിച്ചതിന്റെയാകുമെന്നാണ്. ഏഴാം മാസം ‘എം ആർ‌ െഎ സ്കാൻ’ എടുത്തപ്പോഴാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് മോന് സെറിബ്രൽ പാൾസിയാണെന്ന്. ഡോക്ടർ വിശദീകരിച്ചു. ‘‘കുറേ ബുദ്ധിമുട്ടുകളുണ്ടാകും. നാലഞ്ചു വയസ്സ് ആകും നടക്കാൻ. മുടങ്ങാെത ഫിസിയോ തെറപ്പി െകാടുക്കണം...’’ 

താളം തെറ്റുന്ന വീടുകൾ 

ജന്മവൈകല്യമുള്ള കുഞ്ഞ് പിറക്കുന്നതോടെ ഏതു വീടിന്റെയും താളം തെറ്റും. ഞങ്ങളുെട വീടും മറ്റൊരു ലോകമായി മാറി. അടൂരിലെ ഡോ. ശ്രീകുമാറിന്റെയടുത്താണ് ഫിസിയോ തെറപ്പിക്കു െകാണ്ടുപോയിരുന്നത്. വീട്ടിലെ ചുമതലകൾക്കിടയിൽ മോന്റെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം ചെയ്യാൻ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടി. മൂത്ത കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ വിടണം. സെമിനാരിയിലെ ജോലി. അതിനിടെ മോന്റെ ചികിൽസയുടെ കാര്യങ്ങൾ. ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ പോലും നേരം കിട്ടാതെ നെട്ടോട്ടമായി ജീവിതം. 

രണ്ട് വയസ്സു കഴിഞ്ഞിട്ടും മോൻ വീഴാതെ നടക്കാൻ പഠിച്ചിരുന്നില്ല. പിന്നീട് കുറച്ചു കാലം ആലപ്പുഴയിൽ വീട് വാടകയ്ക്കെടുത്ത് താമസിച്ച്, അവിെടയുള്ള ഡോക്ടറിന്റെയടുത്ത് മോന് ഫിസിയോ തെറപ്പി നൽകി. അന്ന് മൂന്ന് വയസ്സുള്ള മകനെയും എടുത്ത് വിഷമിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ എന്നേക്കാൾ വിഷമിക്കുന്ന അമ്മമാരെ കണ്ടു. ആറു വയസുള്ള കുട്ടിയെ എടുത്ത് നടന്നിട്ട് ഡിസ്കിനു തകരാറു വന്ന അമ്മമാർ.... മോനെയുമെടുത്ത് ഫിസിയോ തെറപ്പിക്ക് ഡോക്ടറെ കാണിക്കാനിരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ദൈവത്തോട് ഉള്ളിൽ ചോദിക്കുമായിരുന്നു: ‘‘ദൈവമേ എന്തിനാണ് എന്റെ കുഞ്ഞിനീ അവസ്ഥ!’’ അപ്പോൾ ൈദവം പറയും പോെല തോന്നി.‘‘നീ നിന്റെ അടുത്തിരിക്കുന്നവരെ നോക്കൂ...’’ എന്റെയടുത്ത് വേറെ അനേകം അമ്മമാരുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ മോനെക്കാളും ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങളുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളുെട അമ്മമാർ. അവരെ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ ഉള്ളിലേക്കു മാത്രമല്ല മറ്റുള്ളവരിലേക്കും നോക്കാൻ തുടങ്ങി. ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ എല്ലാം സഹിച്ചു. എങ്ങനെയും മോനെ നടത്താനായി ശ്രമം. ഒടുവിൽ മൂന്ന് വയസ്സായപ്പോൾ അവൻ നടന്നു. മോൻ ടോ വാക്കിങ് (ഉപ്പൂറ്റി കുത്താെതയുള്ള നടത്തം.) ആണ് ശീലിച്ചത്.’’ 

ഇംഗ്ലണ്ടിൽ വച്ച് ലഭിച്ച തിരിച്ചറിവുകൾ

പിന്നീട് തിയോളജിയിൽ ഗവേഷണത്തിന് ഇംഗ്ലണ്ടിെല ഡരം യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ പോയി സൂസൻ. മകന് മൂന്ന് വയസ്സുവരെ േകരളത്തിലായിരുന്ന സമയത്ത് അവനെയും കൊണ്ടു ചികിൽസ തേടി നടന്നപ്പോളനുഭവിച്ച ബുദ്ധിമുട്ടുകളും ഇംഗ്ലണ്ടിൽ താമസിച്ച മൂന്നു വർഷക്കാലത്ത് അവന് ലഭിച്ച പരിചരണവും – അതു തമ്മിലുള്ള താരതമ്യമാണ് ദീപ്തി സ്കൂളിന്റെ ഉൽഭവത്തിനു കാരണമെന്ന് ഡോ. സൂസൻ പറയുന്നു. 

‘‘ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പിഎച്ച്ഡിക്ക് നേരത്തെ അപേക്ഷിച്ചതായിരുന്നു. പഠിക്കാൻ പൊയ്ക്കോളാൻ ഭർത്താവ് നിർബന്ധിച്ചു. ഞാൻ ആദ്യം തനിയെ പോയി. മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം കുടുംബവും. ഇംഗ്ലണ്ടിൽ ഞങ്ങൾ മൂന്നു വർഷമുണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടികളെ അവിെട സ്കൂളിൽ ചേർത്തു. ജ്യോതിഷ് മോന് അവിെട ലഭിച്ച ചികിൽസയും പരിചരണവും അങ്ങേയറ്റം മികച്ചതായിരുന്നു. അവിടെ പ്രധാന ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ ചിൽ‍ഡ്രൻസ് കമ്യൂണിറ്റി സെന്ററിൽ മോന്റെ പേര് രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത അന്നു െതാട്ട്, അവിെട നിന്നു തിരിച്ചുവരുന്ന ദിവസം വരെയുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അവർ ഏറ്റെടുത്തിരുന്നു. അവനെ സാധാരണ സ്കൂളിൽ ചേർക്കാനും തെറപ്പിസ്റ്റിനെ വിടാനുമുള്ള എല്ലാ ക്രമീകരണങ്ങളും െചയ്തു. മോന് വേണ്ട ഉപകരണങ്ങൾ, വീട്ടിലുപയോഗിക്കേണ്ട ഫർണിച്ചർ, കിടക്ക എല്ലാം വീട്ടിലെത്തിച്ചു. കസേര പോലും എല്ലാ അളവുകളുമെടുത്തിട്ടാണ് അവർ ഡിസൈൻ ചെയ്യുന്നത്. കുഞ്ഞിനെ ഡോക്ടറെ കാണിക്കേണ്ട അപ്പോയ്ൻമെന്റ് നമ്മളെ തേടി വീട്ടിലേക്കു വരും. 

അവിടുത്തെ സൈക്കോളജിസ്റ്റ് അവനെ പരിശോധിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു, സാധാരണ സ്കൂളിൽ വിട്ടാൽ മതിയെന്ന്. ഫിസിയോ, ഒക്യുപേഷൻ, എഡ്യുക്കേഷൻ, സ്പീച്ച്... ഇങ്ങനെ എല്ലാവിധ തെറപ്പിയും സ്കൂളിൽ വന്ന് അവർ െചയ്തു. അവിടെ അവന് കിട്ടിയ ശ്രദ്ധയും പരിചരണവും കണ്ട് എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു. നമ്മുെട നാട്ടിൽ ഇത്തരം കുഞ്ഞുങ്ങളുള്ള അച്ഛനമ്മമാർ ആരു സഹായിക്കും എന്ന തേങ്ങലോടെ നടക്കുകയാണ്. അവിടെ ചെലവഴിച്ച ആ മൂന്നു വർഷക്കാലം എന്റെ കുഞ്ഞിന് എന്തൊക്കെ ചെയ്തു െകാടുക്കാൻ സാധിക്കുമെന്ന തിരിച്ചറിവിലെത്തി ഞാൻ. അവിടുത്തെ ഫിസിയോ തെറപ്പിസ്റ്റ് എന്നോടു പറഞ്ഞു: ‘‘സൂസൻ, നിങ്ങളുെട കുഞ്ഞിന് ഈ നിമിഷത്തിൽ െകാടുക്കേണ്ട പരിശീലനം അവന് ഇപ്പോൾത്തന്നെ െകാടുക്കണം. വൈകരുത്.’’ 

നേരത്തെ, അടൂരിലെ ഫിസിയോ തെറപ്പി നൽകുന്ന ശ്രീകുമാർ ഡോക്ടർ പറയുമായിരുന്നു. ഇംഗ്ലണ്ടിൽ നിന്ന് മടങ്ങി വരുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ഇത്തരം കുട്ടികൾക്കായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന്. എന്റെ ഭർത്താവും പലപ്പോഴും അതുതന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നെ പോലെയുള്ള മറ്റ് അമ്മമാരെ സഹായിക്കണമെന്ന് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. അതിനായി ഇംഗ്ലണ്ടിെല സ്പെഷൽ സ്കൂളുകൾ സന്ദർശിച്ചു. അവിടെ വച്ച് ‘സ്പെഷൽ സ്കൂൾ ട്രെയിനിങ് കോഴ്സ്’ പഠിച്ചു. 

സ്കൂളിന്റെ തുടക്കം

2009 ഒാഗസ്റ്റിൽ സെറിബ്രൽ പാൾസി ബാധിച്ച കുട്ടികൾക്കായി ‘ദീപ്തി സെന്റർ’ ആണ് ആദ്യം തുടങ്ങിയത്. ഒന്നര വയസ്സുള്ള ഗോകുൽ ആണ് ആദ്യം ചേർന്നത്. അവൻ ഇപ്പോഴുമിവിടെയുണ്ട്. ഫിസിയോ തെറപ്പി സൗജന്യമായി നൽകാൻ തുടങ്ങി. തീസിസിനായി വീണ്ടും ഇംഗ്ലണ്ടിൽ പോകണമായിരുന്നു. പിന്നീട് 2010ൽ ഞങ്ങളെല്ലാവരും നാട്ടിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോന്നു. 

2010ൽ ദീപ്തി സ്കൂൾ തുടങ്ങി. അടുത്തുള്ള ഇത്തരം കുട്ടികളുള്ള വീടുകളിലെല്ലാം പോയി കുട്ടിയെ സ്കൂളിൽ വിടാനപേക്ഷിച്ചു. ആദ്യം 16 കുട്ടികളാണുണ്ടായിരുന്നത്. പിന്നീട് കുഞ്ഞുങ്ങളുെട എണ്ണം കൂടി. ഒാട്ടിസം, ഡൗൺസ് സിൻ‍‍‍ഡ്രം... അങ്ങനെ പലതരം ജന്മവൈകല്യങ്ങൾ ബാധിച്ച കുട്ടികൾ. ഇപ്പോൾ 150 കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇവിെട പഠിക്കുന്നു. പല പ്രായക്കാരാണ്. ഞാനും ഭർത്താവും സെമിനാരി അധ്യാപകരായതിനാൽ സെമിനാരിയുടെ ഒരു ഭാഗം ഞങ്ങൾക്കു പ്രവർത്തനത്തിന് തരികയായിരുന്നു. ദീപ്തിക്കായി സ്വന്തമായി സ്ഥലം വാങ്ങി കെട്ടിടം പണിയണമെന്നാണ് മോഹം. 

ഇപ്പോൾ, ടീച്ചർമാർ, ആയമാർ, അക്കൗണ്ടന്റ്, തെറപ്പിസ്റ്റുകൾ, ഡ്രൈവർമാർ, പാചകക്കാർ, ഇവരെല്ലാമായി 35 സ്റ്റാഫ് ഉണ്ട്. ഇവർക്കെല്ലാം ശമ്പളം കൊടുക്കണം. എല്ലാം ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ അദ്ഭുതകരമായി നടക്കുന്നുവെന്നേ പറയാനാകൂ. സർക്കാരിൽ നിന്നുള്ള ഗ്രാന്റ്് ഇല്ല. ചില സുഹൃത്തുക്കൾ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒരാവശ്യമുള്ളപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ദൈവത്തിന്റെ മുന്നിൽ പ്രാർഥിക്കും. ഏതെങ്കിലും വഴിക്ക് അദ്ഭുതകരമായി അപ്പോഴത് സാധിക്കാറുണ്ട്. സ്കൂൾ ബസ് വാങ്ങിയതൊക്കെ അങ്ങനെ സാധിച്ച വിസ്മയങ്ങളാണ്. 

തുടക്കത്തിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിെല കണ്ടക്ടീവ് എജ്യുക്കേഷൻ വിഭാഗം ലക്ചറർ എലിസബത്ത് സൗത്തും അവരുെട ടീമംഗങ്ങളും വന്ന് ക്ലാസ് എടുത്തത് വളരെ സഹായകരമായി. വിദേശത്തു നിന്നും തെറപ്പിസ്റ്റ് വിദഗ്ധർ ഇടയ്ക്കിവിടെ സന്ദർശിക്കാറുണ്ട്. വർക്ക്ഷോപ്പ്, സെമിനാർ തുടങ്ങിയവ നടത്താറുണ്ട്. അമ്മമാരുമായിട്ടുള്ള ബന്ധമാണ് ഈ സ്കൂളിലെ വേറിട്ട കാര്യം. ദീപ്തി സ്കൂൾ ഒരു കുടുംബം പോലെയാണ്. രാവിെല കുഞ്ഞുങ്ങളുമായി വന്ന് വൈകിട്ട് വരെ ഇവിെട നിൽക്കുന്ന അമ്മമാരുണ്ട്. എല്ലാ വർഷവും ദീപ്തിയിെല അംഗങ്ങളെയെല്ലാം കൂട്ടി ടൂർ നടത്തും. രക്ഷിതാക്കളും പങ്കെടുക്കും. ആദ്യത്തെ ടൂർ പോയപ്പോൾ ഒരു അമ്മ നിറകണ്ണുകളോടെ പറഞ്ഞു: ‘‘കുഞ്ഞ് ജനിച്ചതിൽ പിന്നെ ഇതുപോലെ സന്തോഷം ഉണ്ടായിട്ടില്ല.’’ വൈകല്യമുള്ള കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ട് നമ്മുെട നാട്ടിൽ ആരും പുറത്ത് പോകാറില്ലല്ലോ. 

ഭാവിയിൽ ഒരു സ്കൂളെന്ന നിലയിൽ മാത്രം നിൽക്കാതെ രക്ഷിതാക്കൾക്കു പിന്തുണയേകുന്ന പ്രൊജക്ടുകൾ ചെയ്യണമെന്നാണ് ഡോ. സൂസന്റെ മോഹം. ‘‘ദീപ്തി സ്കൂളിൽ നിന്ന് ട്രെയിനിങ് ലഭിച്ച അധ്യാപകർ ഇന്ത്യയിലെങ്ങുമുള്ള ഇത്തരം കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് സഹായം നൽകണം. രക്ഷിതാക്കൾക്ക് കുട്ടികളെ വിടാനുള്ള ഡേകെയർ സെന്ററായിട്ടല്ല, ജീവിതത്തിൽ താങ്ങും പിന്തുണയും ഈ കുട്ടികൾക്കേകണം. ’’

(ഡോ. സൂസന്റെയും ഡോ. മാത്യുവിന്റെയും മൂത്ത മക്കൾ ജോഷും അഭിഷേകും ആശിഷും വിദ്യാർഥികളാണ്. ജ്യോതിഷ്, തപോവൻ സ്കൂളിൽ ഏഴാം ക്ലാസ് വിദ്യാർഥിയാണ്.)

‘‘പലരും ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. നിങ്ങൾ െചയ്യുന്നത് വലിയ സാമൂഹ്യപ്രവർത്തനമാണല്ലോ, പുണ്യപ്രവ‍ർത്തനമാണല്ലോയെന്ന്. പുണ്യ പ്രവർത്തനമായിട്ടല്ല ഞങ്ങളിത് െചയ്യുന്നത്. സമൂഹത്തിൽ പേര് ലഭിക്കാനുമല്ല. ഇതു ഞങ്ങളുടെ ജീവിതമാണ്. ഈ ജീവിതം ഞങ്ങളെ പോലെ സങ്കടമനുഭവിക്കുന്നവരുമായി പങ്കിടുന്നു, അവരുെട കണ്ണീർ ഇത്തിരി തുടയ്ക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതു മാത്രമാണ് ഞങ്ങൾ ചെയ്യുന്നത്.’’ ഡോ. സൂസൻ കരുത്തുള്ള പുഞ്ചിരിയോടെ പറയുന്നു. 

അമ്മമാരോടു പറയാനുള്ളത്

with-kids-mothers

‘‘സമൂഹത്തിനോടെനിക്കു പറയാനുള്ളത്, ഭിന്നശേഷിയുള്ള കുഞ്ഞുങ്ങളെ മാറ്റി നിർത്തരുതെന്നാണ്. പകരം, ഏതൊക്കെ വഴികളിലൂെട പിന്തുണയ്ക്കാൻ കഴിയുമോ ആ പിന്തുണ നൽകണം.’’ ഡോ. സൂസൻ ഒാർമിപ്പിക്കുന്നു. ‘‘അമ്മമാരോട് പറയാനുള്ളത് ദൈവം നമുക്ക് നൽകിയിരിക്കുന്ന നിയോഗമായി ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളെ കാണണമെന്നാണ്. നമ്മൾ തളർന്നു പോയാൽ പിന്നെ നമ്മുെട കുഞ്ഞുങ്ങൾക്കാരുമില്ല. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുന്നിൽ കരയരുത്. പുറമേ പ്രതികരിക്കാൻ ശേഷിയില്ലെന്ന് നമ്മൾ വിചാരിക്കുന്ന ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ഉള്ളിലും തിരിച്ചറിവിന്റെ ലോകമുണ്ടാകാം. അമ്മമാർ ധൈര്യത്തോടെ ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ശുശ്രൂഷിക്കണം. ഈശ്വരൻ തന്ന നിയോഗം അവസാനം വരെ ധൈര്യത്തോടെ നിറവേറ്റണം.” 

മറക്കാനാവുന്നില്ല, ആ എട്ടു വയസ്സുകാരനെ

തന്നെ ഏറെ വേദനിപ്പിച്ച ഒരനുഭവം ഡോ. സൂസൻ പങ്കിട്ടു: ‘‘സെറിബ്രൽ പാൾസി ബാധിച്ച, അടൂരിലുള്ള ഒരു എട്ടു വയസ്സുകാരൻ ഞങ്ങളുെട സ്കൂളിൽ ചേർന്നിരുന്നു. അമ്മയുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അവന്റെയമ്മയാണു െകാണ്ടു വന്നിരുന്നത്. പൂർണമായും കിടപ്പിലായിരുന്നു. ഇവിടെ വന്ന ശേഷം അവനെ വീൽചെയറിലിരുത്തി... അമ്മ അവനു ഭക്ഷണം വാരിക്കൊടുത്തു. അവൻ സന്തോഷത്തിലായി. പക്ഷേ, ഒാണാവധി കഴിഞ്ഞ് അവൻ വരാതായി. അവന്റെ അച്ഛനു ഗൾഫിലായിരുന്നു ജോലി. അവനെ സ്കൂളിൽ വിടുന്നതോ ചികിൽസിക്കുന്നതിനോ അച്ഛന്റെയമ്മയ്ക്കിഷ്ടമായിരുന്നില്ല. ‘വയ്യാത്ത കുഞ്ഞിനെ എന്തിനാ സ്കൂളിൽ വിടുന്നത്? മരുന്നുവാങ്ങാൻ പണം മുടക്കുന്നത്?‘ ഇതായിരുന്നു അമ്മൂമ്മയുടെ ചോദ്യം. അവർ അച്ഛന്റ വീട്ടിലേക്കവനെ കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ തണുപ്പും െപാടിയും നിറഞ്ഞ മുറിയിൽ പരിചരണമൊന്നും കൊടുക്കാെത കിടത്തി അവന് അസുഖം ബാധിച്ചു. ആശുപത്രിയിലായപ്പോഴാണ് ഞങ്ങളറിഞ്ഞത്. അപ്പോഴും അത്ര ഗുരുതരമാണെന്നറിയില്ലായിരുന്നു. 

ഗൾഫിൽ നിന്ന് പണം മുടക്കി അവനെ കാണാൻ അവന്റെ അച്ഛൻ വരുന്നതു പോലും അമ്മൂമ്മ എതിർത്തത്രേ. അവനു വേണ്ടി വാദിക്കാനുള്ള ശക്തി അവന്റെയമ്മയ്ക്കില്ലായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അച്ഛൻ വന്നു. വൈകാതെ ആ കുഞ്ഞ് ഈ ലോകത്തോട് വിട പറഞ്ഞു. ഗൾഫിലായിരുന്ന അച്ഛന്റെ സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട് അവൻ ചോദിച്ചിരുന്നത്രേ, ‘അച്ഛാ എന്നെ സ്കൂളിൽ വിടാമോ’ എന്ന്. പിന്നീട് ആ അച്ഛൻ ഞങ്ങളോടു പറഞ്ഞതാണ്. ആ കുഞ്ഞിനോടുള്ള സ്വന്തം വീട്ടുകാരുടെ പെരുമാറ്റം എന്നെ ഏറെ മുറിപ്പെടുത്തി. എങ്കിലും, അവന്റെ കുഞ്ഞു ജീവിതത്തിൽ നാലു മാസക്കാലമെങ്കിലും ഇത്തിരി സന്തോഷം കൊടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ ആശ്വസിക്കുകയാണ്. ദൈവം, ഭൂമിയിലെ അവന്റെ ജീവിതം വേഗം തിരികെയെടുത്തതാകാം.  

ഇവിടെ പോസ്റ്റു ചെയ്യുന്ന അഭിപ്രായങ്ങൾ മലയാള മനോരമയുടേതല്ല. അഭിപ്രായങ്ങളുടെ പൂർണ ഉത്തരവാദിത്തം രചയിതാവിനായിരിക്കും. കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ ഐടി നയപ്രകാരം വ്യക്തി, സമുദായം, മതം, രാജ്യം എന്നിവയ്ക്കെതിരായി അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പദപ്രയോഗങ്ങളും നടത്തുന്നത് ശിക്ഷാർഹമായ കുറ്റമാണ്. ഇത്തരം അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിന് നിയമനടപടി കൈക്കൊള്ളുന്നതാണ്.
Your form is submitted successfully.

Recipient's Mail:*

( For more than one recipient, type addresses seperated by comma )

Your Name:*

Your E-mail ID:*

Your Comment:

Enter the letters from image :